Βασιλική Μιλλούση
Πρωταθλήτρια Γυμναστικής

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, τα χρόνια της ζωής μου όπου έπιασα πάτο… αθλητικά αλλά κυρίως ψυχολογικά. Όταν όμως φτάνεις σε αυτό το σημείο, μετά δεν φοβάσαι τίποτα, γιατί κοιτάς μόνο προς τα πάνω!

Εν συντομία η ζωή μου… ξεκίνησα τη γυμναστική 4 ετών και από εκεί με επέλεξαν κατευθείαν στην αγωνιστική ομάδα. Όταν ήμουν 6 χρονών κατέβηκα στους πρώτους πανελλήνιους αγώνες και κέρδισα τα πρώτα μου μετάλλια. Στα 11 με επέλεξαν στην εθνική ομάδα και στα 16 μου έκανα το πιο μεγάλο μου όνειρο πραγματικότητα! Συμμετείχα στους πρώτους μου Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σίδνεϊ2000… και κάπου εδώ ξεκινάει η ιστορία μου!

Επιστρέφοντας από το Σίδνεϊ, χωρίς να έχω φέρει την επιτυχία που κάποιοι περίμεναν από μένα, η τότε ομοσπονδία της γυμναστικής θεώρησε σωστό να διώξει τον προπονητή μου και ταυτόχρονα εμένα να με στείλει στη Θεσσαλονίκη. Η μόνη εναλλακτική, ήταν να σταματήσω. Ήταν από τις πιο δύσκολες αποφάσεις της ζωής μου, τόσο για μένα όσο και για τους γονείς μου, που θα έπρεπε να αφήσουν ένα παιδί να φύγει τόσο μακριά μόνο του. Τελικά, επέλεξα να πάω και να διεκδικήσω το όνειρο της δεύτερης Ολυμπιάδας. Πέρασα πολύ δύσκολα και το αποτέλεσμα ήταν μετά από δύο χρόνια να μη με αφήσουν καν να συμμετάσχω στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της πρόκρισης…

Η απογοήτευσή μου ήταν τεράστια! Έμεινα ξαφνικά στον αέρα και έπρεπε να γυρίσω στην Αθήνα και να ξεκινήσω μια νέα ζωή χωρίς… γυμναστική. Πώς θα γινόταν αυτό, όταν η γυμναστική ήταν όλη μου η ζωή; Πέρασα πάρα πολύ δύσκολα ψυχολογικά, μέχρι που πάτησα στα πόδια μου κι έκανα μια νέα αρχή ξεκινώντας το Πανεπιστήμιο, όμως πάντα κάτι μου έλειπε. Κάπου στο 2ο έτος η ζωή μου είχε μπει σε τάξη, χωρίς τον αθλητισμό. Μάλιστα είχα μάθημα Ενόργανης Γυμναστικής κι εγώ δεν περνούσα ούτε απ’ έξω από το γυμναστήριο. Για καλή μου τύχη, το μάθημα το έκαναν η παλιά μου προπονήτρια, Αναστασία Δόντη και η αδερφή της Ολίβια, οι οποίες με έπεισαν να δοκιμάσω να ξανακάνω γυμναστική. Η προτροπή τους δεν αφορούσε μόνο στο Πανεπιστήμιο αλλά με ενέπνευσαν να ξαναμπώ στην ομάδα! Πριν απαντήσω, πήρα τη γνώμη πολλών φίλων, συνεργατών κ.λπ., οι οποίοι με πέρασαν για επιπόλαιη και σχεδόν με αποκαλούσαν τρελή που σκεφτόμουν να ξεκινήσω ξανά τη γυμναστική στα 22 μου! Εγώ δεν άκουσα κανέναν πάρα μόνο εμένα, και αποφάσισα να ακολουθήσω και πάλι το όνειρο της γυμναστικής! Ήταν πραγματικά πολύ τρελό, αλλά αυτή η προσπάθεια μου άλλαξε τη ζωή! Στην αρχή ήταν όλα δύσκολα. Άκουσα πολλά πίσω από την πλάτη μου… αποδοκιμασίες που αφορούσαν στην ηλικία μου και πολλά ακόμα. Όμως κάποιες φορές, τα θέλω του ανθρώπου ξεπερνούν τη λογική! Έτσι, σε 6 μήνες μπήκα στην ομάδα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και από τότε δεν έχασα αγώνα. Πήγα σε άλλες δύο Ολυμπιάδες, στο Λονδίνο 2012 και στο Ρίο 2016, και πήρα πολλά μετάλλια! Κέρδισα, έχασα, έκλαψα, μα πάνω απ’ όλα… τα κατάφερα! Και σήμερα, είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη που σε εκείνο το κρίσιμο σημείο εμπιστεύτηκα τον εαυτό μου και το σώμα μου και αποφάσισα… με την καρδιά μου!

Πίσω