Καρολίνα Πελενδρίτου
Δις Χρυσή Παραολυμπιονίκης

Από πολύ μικρή είχα καταλάβει ότι η κολύμβηση είναι η μεγάλη μου αγάπη, και στα 14 μου είχα καταφέρει και ήμουν ήδη βαλκανιονίκης γυναικών! Πριν καλά-καλά όμως γίνω 16 χρονών, κλήθηκα να αντιμετωπίσω ψυχικά και πνευματικά κάτι που με υπερέβαινε.

Το πρόβλημα της όρασής μου επιδεινωνόταν, δυσκολεύοντας την καθημερινότητά μου και -το χειρότερο για μένα τότε- τις προπονήσεις μου στο κολύμπι.

Ως εκείνη τη στιγμή, η μειωμένη μου όραση ήταν βαθιά κρυμμένο μυστικό και απόλυτο ταμπού για μένα. Οι επιδόσεις μου συνεχώς χειροτέρευαν, αλλά η άρνηση της πραγματικότητας ήταν μια αδιαπραγμάτευτη και ψυχολογική σανίδα σωτηρίας μου. Δεν το αποδεχόμουν άρα δεν υπήρχε…

Τότε η μητέρα μου, ενημερώθηκε για την ύπαρξη του Παραολυμπιακού Αθλητισμού, αλλά εγώ λόγω της άρνησής μου δεν ήμουν ακόμα έτοιμη για κάτι τέτοιο.
Τελικά, το 2002 στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες στο Μάντσεστερ, δέχτηκα να κολυμπήσω τόσο στους Αγώνες των αρτιμελών αθλητών όσο και σε αυτούς με αναπηρία.

Ήταν μια απόφαση δύσκολη και αφόρητη, για την οποία «πλήρωσαν» με την κακή μου συμπεριφορά η μητέρα μου και η αθλητική μου ψυχολόγος, που ήταν δίπλα μου σε όλη αυτή την πολύ πιεστική κατάσταση για εμένα.

Τη στιγμή όμως, που -τελικώς- εκκινούσα από το βατήρα για τον αγώνα των αθλητών με αναπηρία, είχα πια αποδεχτεί να ξεκινήσω έναν επίπονο διάλογο με τον εαυτό μου, για το πρόβλημά μου και τότε ένα νέο, τεράστιο κεφάλαιο άνοιγε στη ζωή μου.

Όχι καλύτερο, όχι χειρότερο, απλώς αληθινό.
Ο διάλογος ακόμα συνεχίζεται… όμως αυτό που έχω καταλάβει μέχρι τώρα, είναι πως ό,τι και αν μας συμβαίνει δεν πρέπει στιγμή να χάνουμε την αυτοπεποίθησή μας και την πίστη στον εαυτό μας.

Πίσω