Ντορέττα Παπαδημητρίου
Ηθοποιός & Παρουσιάστρια

Στη ζωή μου, νιώθω ότι έχω μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τον χρόνο. Σαν να τρέχουμε μαζί σε έναν Mαραθώνιο, που κάποιες φορές βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, κάποιες άλλες τρέχω να τον προλάβω και άλλες είμαι μπροστά του.
Ίσως έχει να κάνει με το ότι από πολύ μικρή, λόγω του πρωταθλητισμού, έπρεπε να ωριμάσω λίγο πιο γρήγορα και να αντιμετωπίσω καταστάσεις που χρειάζονταν μια πειθαρχία πέραν της ηλικίας μου. Από τα 5 μου λοιπόν, μέχρι τα 19, βρισκόμουν σε μια τέτοια κατάσταση, με πολλές υποχρεώσεις, πολύ συγκεκριμένο και απαιτητικό πρόγραμμα και λίγο ελεύθερο χρόνο. Προπονήσεις, μαθήματα, σχολείο, διάβασμα.

Μετά, πολύ γρήγορα, στα 24 μου, μπήκα σ’ έναν άλλον χώρο πρωταθλητισμού. Αυτόν των… μεγάλων. Δουλειά, μητρότητα. Ένας καινούριος κόσμος, που για άλλη μια φορά ζητούσε από εμένα ωριμότητα, πειθαρχία, σωστή οργάνωση. Ταυτόχρονα όμως, μου έδινε και τόση επιβράβευση, βλέποντας τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και τη δουλειά μου να εξελίσσεται. Δεν είναι εύκολο για καμία εργαζόμενη μητέρα να καταφέρει να διαχειριστεί τον χρόνο έτσι, ώστε να είναι «εκεί» σε όλα. Στο σπίτι της, στα παιδιά της, που πάντα είναι προτεραιότητα, στον άνθρωπό της, στη δουλειά της και ταυτόχρονα να βρίσκει και λίγο χρόνο για τον εαυτό της. Γιατί είναι αναγκαίο και αυτό. Όλες όμως με κάποιο τρόπο τα καταφέρνουμε. Γιατί είμαστε αυτά τα πλάσματα! Που μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα μαζί με το ίδιο πάθος και την ίδια αποτελεσματικότητα. Γιατί η ενέργεια που δίνουμε σε όλα μας επιστρέφεται. Με ένα «Σ’ αγαπώ μανούλα», με μια επαγγελματική επιτυχία, με μια στιγμή στο σπίτι μας το βράδυ, όπου παρόλη την κούραση, νιώθουμε χαρούμενες και ικανοποιημένες γιατί καταφέραμε να πετύχουμε τους μικρούς ή μεγάλους στόχους που είχαμε για εκείνο το 24ωρο.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και μέρες δύσκολες. Όπου νιώθουμε ότι δεν αντέχουμε, ότι δεν πάει άλλο. Όπου το σώμα, η ψυχή ή το μυαλό μας χτυπάει το καμπανάκι του κινδύνου και απαιτεί να χαμηλώσουμε ταχύτητα. Έχω περάσει πολλές τέτοιες στιγμές, αλλά μια που θυμάμαι έντονα είναι η πρώτη φορά που έζησα τι σημαίνει κρίση πανικού. Σε μια πολύ σημαντική περίοδο της ζωής μου, με εντατικές πρόβες για το Dancing With The Stars, θέατρο, υποχρεώσεις στο σπίτι με τα παιδιά και όλα αυτά που πάντα προκύπτουν και δεν τα έχεις υπολογίσει.
Αν κάτι μου έμαθε αυτή η εμπειρία και η προειδοποίηση του εαυτού μου για το ότι πρέπει λίγο να ξεκουραστώ και να χαλαρώσω, είναι ότι δεν πειράζει να παραδέχεσαι ότι το έχεις ανάγκη. Δεν πειράζει να βρίσκεις χρόνο για τον εαυτό σου. Γιατί εμείς οι γυναίκες και ειδικά οι μαμάδες, συχνά βλέπουμε ενοχικά κάτι τέτοιο. Είναι απαραίτητο όμως, να κάνουμε ένα διάλειμμα και μετά να είμαστε πάλι στις επάλξεις και να συνεχίζουμε ακόμη πιο δυνατές.
Οι γυναίκες είμαστε υπερήρωες έτσι και αλλιώς. Αλλά ακόμη και οι υπερήρωες έχουν αδυναμίες και δεν είναι κακό! Ας τις αγαπήσουμε, ας τις αγκαλιάσουμε χωρίς ποτέ να τις αφήσουμε να διακόψουν την προσωπική μας… κούρσα στη ζωή. Την κούρσα μας με τον χρόνο. Έχω όλες τις απαντήσεις; Σίγουρα όχι… Κοίτα με όμως… Τρέχω εκεί δίπλα σου!

Πίσω